Door op 16 maart 2014

Me Love Langedijk Too!

Vanmorgen liep ik in het zonnetje de laatste verkiezingsfolders van mijn partij in de brievenbussen van de woningen in onze nieuwste wijk te proppen en ineens zat ik in een ’ Trip Down Memory Lane’. De mooie nieuwe woningen, de frisse jonge gezinnen en het zand dat nog niet gehinderd door echte straten en tuinen door de wijk waait. Het herinnerde me aan die keren dat ik zelf een nieuwe woning in een nieuwe wijk in Langedijk betrok.

De eerste stond in het plan Sint Maarten. Ik kreeg er mijn prachtige kind, leerde er Wethouder Frits Westerkamp kennen (die me al snel bij de PvdA inlijfde), vond een baan en ontmoette er de eerste Langedijkers, die ik in mijn hart sloot. Met pijn in mijn hart nam ik 2 jaar later afscheid van al mijn leuke en lieve buurtjes om mijn tweede nieuwbouwwoning te betrekken, dit keer aan de Schepenen in Mayersloot-West (1e fase).

Van mijn 2e huis heb ik ook genoten. Ik woonde voor het eerst van mijn leven aan het water, mijn baby werd er peuter en kleuter, ik maakte er nieuwe vrienden en raakte actief betrokken bij de politiek. Huilend nam ik afscheid van dit buurtje om mijn derde nieuwbouwavontuur aan te gaan. Dit keer bouwden we het huis zelf, naar eigen smaak, op een mooie kavel aan de Klaversloot.

Bij mijn derde huis kreeg ik de kans om mijn droomhuis te bouwen, mijn dochter plaatste de eerste steen ervan en doorliep er de kleuterklassen, ik belandde in de Gemeenteraad en….. ik verkocht het aan mijn ouders, omdat mijn partner en ik besloten er uit elkaar te gaan.

In mijn 4e nieuwbouwhuis woon ik inmiddels zo’n 8 jaar. Ik maakte er een nieuwe start met mijn dochter. Zij groeide er op tot de prachtige, intelligente en evenwichtige 15-jarige die ze nu is. Ik nam er afscheid van de actieve politiek, veranderde van werkgever en ontmoette mijn huidige partner met wie ik inmiddels al weer 5 ½ jaar samen ben.

Dit alles overviel me terwijl ik door de winderige straten van Westerdel liep en besefte dat ik, de Rotterdamse in hart en nieren, alweer 16 jaar mijn hart verpand heb aan het mooie Langedijk. Ook ik ben een Langedijker. En misschien voldoe ik niet aan de normen, die bepaalde Facebook-pagina’s en/of politieke partijen hanteren. En ik kan me inderdaad niet herinneren hoe het er hier voor de ruilverkaveling uit zag (want toen woonde ik hier nog niet), maar groeide er wel uit tot de volwassen vrouw die ik inmiddels ben geworden. En…… prijs mezelf nog iedere dag rijk, dat ik kan en mag wonen.

Ik wens al die nieuwe frisse gezinnen, starters en doorstarters in de nieuwe (en de afgelopen jaren sterk bekritiseerde) wijk hetzelfde geluk toe als ik hier de afgelopen 16 jaar in verschillende nieuwbouwwijken heb mogen beleven. En stiekem ben ik er best trots op dat ik in mijn Raadsperiode medeverantwoordelijk ben geweest voor het realiseren ervan!